نمایندگان و عدم رشد در کشور

مدتها است که علیرغم تلاشهای فراوان در دولت های مختلف نوعی درجا زدن و کندی در رشد و خیلی وقتها عقب رفت در عرصه های مختلف احساس میکنم. برآیند این قضبه در آمار های اقتصادی، بیکاری و … ملموس است. چندین دلیل برای این قضیه متصور هستم. از جمله این دلایل، سیاسی شدن اقتصاد و فرهنگ و… در کشور است. در کنار آن نوعی گروه گرایی منفعت مدارانه است که رایج شده و معیاراصلی انتصابات در اقصا نقاط کشور قرار گرفته است. دلیل سومی که اساسی تر می نماید، نداشتن قانون گذاران صالح و نخبه در مجلس است که در این یادداشت مورد توجه قرار گرفته است.

توقع بنده این است که نمایندگان مجلس شخصیتهایی بانبوغ بالا، خلاق، مصلحت اندیش برای همه کشور و همه نسلها باشند فکرمیکنم تخصصهای مختلف لازم برای ایشان نیز در ذیل وکالت آنها از جانب مردم، برای اظهار نظر خیر خواهانه در قانون گذاریهای پیاپی و دقیق قرار میگیرد. اما شاید ساز و کار رقابتی برای انتخاب نمایندگان و لزوم تلاش برای باقی ماندن در این سمتها باعث شده تا بسیاری از برنامه ریزان کشور ما بیشتر مشغول سیاسی کاری و جلب توجه مردم و مسوولین باشند تا آنچه که می تواند کشور ما را از عقت ماندگیهای تاریخی نجات دهد. در شهر ما نیز احساس و مشاهده کرده ام که مجموعه فعالان در اطراف نماینده انرژی خود را بیشتر در تبلیغات با محوریت شخص وی و برای اثبات تلاش ایشان مصروف می دارند. البته امر مهم دیگری که نمایندگان از آن غفلت نمیکنند اعمال نظر در انتصابات ریز و درشتی است که در حوزه ایشان اتفاق می افتد. من در مقاطع مختلف در تشکیلات دانشگاه شاهد سعی در اعمال نفوذ و چینش حامیان، از جانب نماینده شهر و وابستگانشان بوده ام و با توجه به این دخالت و هواداری هایی که بدون شایسته سالاری صورت میگیرد، فکر میکنم در تعیین شهردار و فرماندار و استاندار و … چقدر لابی و روابط و رانت، ممکن است حکم کند؟ و اگر که اینچنین باشد نباید برای کندی در حرکت چرخ های توسعه کشور دنبال دلایل پیچیده تر بگردیم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *